Czy kiedykolwiek czuliście tęsknotę, której nie potrafiliście wyjaśnić?

Nie za miejscem, nie za człowiekiem. Za czymś głębszym.

Jakby serce pamiętało melodię, której umysł już nie rozpoznaje.

Z biegiem czasu uczymy się języka świata. Przyjmujemy role, przekonania i historie.

Uczymy się, kim powinniśmy być.

​

Uczucie tęsknoty, której nie potrafimy wyjaśnić jest źródłem mojej twórczości.

Moje obrazy są próbą uchwycenia pamięci, która przypomina nam o tym, że jesteśmy częscią Wszechświata.

​

Nazywam się Klaudia Anika i urodziłam się w 1995 roku.

​

Interesuje mnie przestrzeń pomiędzy tym, co widzialne i niewidzialne, ale także ten szczególny moment, kiedy człowiek przestaje analizować życie i zaczyna je naprawdę odczuwać.

​

Dzieci pojawiające się w moich obrazach są symbolem stanu świadomości. Przypominają tę część człowieka, która jeszcze nie oddzieliła się od świata i patrzy na świat bez masek.

Myślę, że nasza droga nie polega na stawaniu się kimś nowym, a jedynie na odzyskaniu tej prostoty.

Na powrocie do serca, które potrafi się zachwycać, bo to właśnie tam zaczyna się Światło.

​